قبلا مطرح شده بود با صراحت شرح مىدهد و مىگويد : « به خاطر دروغى كه زبانهاى شما توصيف مىكند نگوئيد اين حلال است و آن حرام ، تا چيزى را به دروغ به خدا افترا ببنديد » ( * ( وَلا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هذا حَلالٌ وَهذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّه الْكَذِبَ ) * ) ( 1 ) . يعنى اين يك دروغ آشكار است كه تنها از زبان شما تراوش كرده كه اشيايى را از پيش خود حلال مىكنيد ، و اشيايى را حرام ( اشاره به چهارپايانى بوده كه بعضى را بر خود تحريم مىكردند و بعضى را حلال مىدانستند و قسمتى را به بتها اختصاص مىدادند ) . آيا خداوند به شما چنين حقى داده است ، كه قانونگذارى كنيد ؟ اين افترا و دروغ بر خدا نيست ؟ ! و يا اينكه افكار خرافى و تقليدهاى كوركورانه ، شما را به چنين بدعتهايى واداشته است ؟ ! در آيه 136 سوره انعام به وضوح آمده است كه آنها علاوه بر اين تحليل و تحريم بخشى از زراعت و چهارپايانشان را سهم خدا قرار مىدادند و بخشى را براى بتها ! و عجب اينكه مىگفتند : سهمى كه براى بتها قرار داده شده هرگز به خدا نمىرسد ، اما سهمى كه براى خدا است به بتها مىرسد ! بنا بر اين اگر سهم « اللَّه » آسيب مىديد از سهم بتها جبران نمىشد ، اما اگر سهم بتها آسيب مىديد از سهم « اللَّه » جبران مىشد ! و از اين گونه خرافات فراوان داشتند . همچنين از آيه 148 سوره انعام : « سَيَقُولُ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لَوْ شاءَ اللَّه ما أَشْرَكْنا وَلا آباؤُنا وَلا حَرَّمْنا مِنْ شَيْءٍ » به خوبى استفاده مىشود كه آنها

--> ( 1 ) تركيب جمله * ( وَلا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ ) * چنين است كه « لام » در آن لام تعليل است و « ما » در « لما تصف » ، « ماء مصدريه » است و « كذب » مفعول « تصف » است كه مجموعا چنين مىشود : « لا تقولوا هذا حلال و هذا حرام لتوصيف السنتكم الكذب » .